And Dağlarında Terör

Gamze furat

09.07.2025

Kitap boyunca medeniyetle barbarlık arasındaki sınırın silikleşiyor. Çünkü artık kimse gerçekten medeni değil, kimse tamamen barbar da değil. Hepimiz kendi gerçekliğimizi yaratıyor ve sonra ona inanıyoruz. Dionisio karakteri, dans ederek, delilikle, müzikle insanları iyileştiriyor. Bu bana doğrudan antik Yunan’daki Dionysos’u çağrıştırdı. Onun gibi akıl dışı olanın içinde bir tür şifa, arınma gizli. Kitaptaki falcı Adriana gibi yan karakterler bile çok çarpıcıydı. Onun varlığı, olayların ardındaki karanlık yönleri sezdiriyor ama açıklamıyor. Zaten kitapta hiçbir şey tam olarak açıklanmıyor. Tomasito, masumiyetin simgesi. Olayların içinde ama hiçbir şeyden haberi yok. Bazı sayfalar tahammülün üzerinde şiddet içeriyor. Ama şu da bir gerçek: Bugüne kadar yapılan toplumsal deneyler, devletin baskıcı müdahaleleri çok mu masumdu? Belki de gerçek şiddet, köylülerin yaptıklarında değil, onları oraya iten yapının sessizliğinde gizi. Yazarın tekniğinde buram buram belirsizlik hissi hâkim. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş