Fatih Şahin
Kaşif
Tüm yorumum sığmadığı için iki parça olarak onaya sunuyorum. Kitabın sonunda beni derinden etkileyen bir babanın özlem, pişmanlık ve sevgi dolu duygusal bir kapanış konuşması yapanın aslında Uzun İhsan Efendi değil de yazarımızın ta kendisi olduğu düşüncesinden bir türlü çıkamıyorum; "Senin için gerçek bir baba olmayı, saçlarını okşamayı, seni õpmeyi çok isterdim. Ama düşlere dokunmak mümkůn olabilir mi? Sana bu yüzden hem çok yakın, hem de çok uzağım. Veda etmek benim icin son derece zor. O yüzden, her ne kadar uzakta olsam da seni, o eski yakışıklı yüzünle, Aglaya'yla birlikte hep düşlemek istiyorum. Hoșçakal oğlum. Hosçakal sevgili, biricik düşüm."