gül-istanbul
Kaşif
Kitap çok rahatsız edici bir şüphe ile başlıyor.Olaydan ziyade fikirler ön planda. İnsan ruhu,kişiliği inceleniyor.Şüphe-gerçek,madde-mana,akıl-duygu, yalnızlık, buhran,ruh,ahlakî değerler…Yazarın tahlilleri beyni biraz zorlasa da insanı maddeden manaya çağırdığını anlıyoruz. Düşünceler çok yoğun olduğu için zaman zaman kitabın akıcılığı bozuluyor.Yazar düzenli eğitim almamış olmasına rağmen kitapta felsefi, sosyolojik,psikolojik düşüncelerin varlığını da görüyoruz. “Ey bahtsız! Tarihinin hiçbir devrinde kendine bu kadar yabancı, bu kadar hayran ve düşman olmadın.Laboratuvarında aradığın, incelediğin, oyduğun, dibine indiğin, sırrını deştiğin her şey arasında yalnız ruhun yok…”