Ömer Faruk İnceler
Üstat
Necip Fazıl’ın Çile kitabını okumak, aslında bir yolculuğun tam ortasında kendini bulmak gibi. Sayfalarda yalnızca şiir yok; insanın iç dünyasına, acılarına, sancılarına, arayışına dokunan bir ruh var. Kimi mısralarında derin bir karanlık, kimi mısralarında ise o karanlığa meydan okuyan bir ışık. Okurken, bazen kendi içimdeki sessiz çığlıkları, bazen de suskunluklarımı yakaladım. Kitap, düşünceye, inanca ve hayata karşı verilen bir hesaplaşma gibi. En çok da insanın kendiyle yüzleşmesini sağlıyor. Her dize sanki biraz daha derine çeken, biraz daha içine baktıran bir ayna. Çile, hissedilecek ve yaşanacak bir kitap. Şairin acısını kendi acına, duasını kendi duasına dönüştürüyor. Çilenin özü, insana kendini buldurmasıdır.