M_KRMZRK
Üstat
tolstoy, bildiğimiz ama göz ardı ettiğimiz pek çok gerçeği yüzümüze çarpmış. ölüm bizim için acı bir son olsa da, çevremizdekiler için gazeteden okunan bir ilan, ayıp olmasın diye katılınan bir cenaze töreni ve yerine kimin geçirileceği düşünülen bir makam... başlarken, toplumsal rollerin pençesinde debelenen insanlara, incir çekirdeğini doldurmayacak şeylere üzülenlere, gerekli gereksiz çıkan hır gürlere, ucunda ölüm varmış gibi yapılan didişmelere ve tabii ki mala mülke gösterişe düşkünlüğümüze dokunuyor. hasta psikolojisine iniş korkunç başarılı. sağlıklı insanlara olan haset, hayatına kaldığı yerden devam eden insanlara karşı duyguğu kırgınlık. merhamet beklentisi içimi parçaladı. kendisine acınmasına bile razı. fiziksel acıyı anlatışı ise bambaşka. ağrıyı o kadar güçlü bir şekilde hissettiriyor ki, ağrısına bir kimlik bahşetmiş sanki. çay içerken alamadığı tat, sürekli hissettiği sıkıntı ve huzursuzluk, kapı çaldığında doktorun gelmiş olmasını dilemesi...üzüldüm.