emine.zeynep
Üstat
Tek çocuklara dair bir karalama metni okudum. Kitapta yer alan tek çocuklar ilişki kuramaz,kendilerini sevdirme baskısıyla büyürler,kendilerine dair yanlış benlik algıları vardır,öfkelerini yöneltecek kimse olmadığından ebeveynlerinden sevgiyi kaybetme korkusu yaşarlar,duygusal olarak güdükler,kızların erkeklerle yanlış ilişkiler kurması tek çocuklukla ilgilidir,eş aldatmak, sigara içmek, tek çocuk olmaktan kaynaklıdır gibi rahatsız edici genellemeler,tek çocukları haksız yere yargılıyor. Ebeveyn ilişkileri,duygusal yetersizlikler,bağımlılıklar gibi problemleri tek çocuk olmanın sonucu olarak gösteriyor.Hayatta bireylerin gelişimini etkileyen onlarca faktör varken,bunları yalnızca kardeş sayısına indirgemek akıl alır gibi değil.Tek çocukları bozuk bireyler olarak göstermek son derece dışlayıcı.“İki kişi aile olamaz, çocuk doğunca aile olunur” gibi duyarsız bir ifadeyle,çocuk sahibi ol(a)mayanları de yok sayıyor.Tek çocuk olan herkesi eksik-sorunlu olarak konumlandırmak etik dışı.