Serpil Kılıç
Üstat
Yazarın kalemi aslında güçlü ama fazla süslü. Cümlelerin devrikliği, sürekli tasvirlere yaslanması, her satıra mutlaka bir betimleme sıkıştırması insanı yoruyor. Konular çok güzel, kurgular merak uyandırıyor ama anlatımda o kadar çok ayrıntı var ki hikâye ikinci plana düşüyor. Sanki okura hikâye anlatmak yerine kelimelerle gösteri yapılıyor. Nar Ağacı’nda bunu net hissettim, sonunu getirmek epey zorluyor. Şimdi Mücellâ’yı okuyorum, daha başlarda olmama rağmen aynı ağırlık yine var. Keşke biraz daha sade yazsa, eminim kitap çok daha akıcı ve etkileyici olurdu.