hsabah
Üstat
“Yas aslında bencildir” Georgi Gospodinov “Bencil” Nasıl yağdırdı tüm acısını, hatırasını, hissiyatını … Çok zor… Yaşamış; daha zoru yaşadığını da yazmış… Ruhum ve duygularım “büzüşüyor” iki sayfada bir durup kendime gelmek için uğraşıyorum. Yüz onuncu sayfaya kadar öyle zorlandım ki; öyle işledi ki acısı, sonra biraz azalttı , sanki ondan sonrası hatıra romana dönüştü. Öncesi kesinlikle bir yas-acı-kaybediş romanı… “Çiçekler aslında ölülerin gizli periskopları değil midir? Acaba ölüler dünyayı toprağın altında çiçeklerin saplarından mı izlerler? Evet, babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.” Şimdi kapağını kapattığım kitabın ardından büyüklerim için varlığına gereken anlardayım. Şükür…