Serpil Kılıç
Üstat
“Mumlar Sönmeden Önce” bir “olay romanı” değil, bir ruh romanıdır. Okur, generalin monologlarında hem bir adamın geçmişle hesaplaşmasını hem de insanlığın evrensel yalnızlığını duyar. Roman, yaşlı bir general ile eski dostu Konrad’ın yıllar sonra bir şatoda buluşması üzerine kuruludur. Aradan 41 yıl geçmiştir. İki dost, gençliklerinde aralarına giren bir ihanet ve bir aşk yüzünden birbirinden kopmuştur. Bu gece, generalin elinde bir mum yanmaktadır — o mum, hem geçmişin hem de iç hesaplaşmanın sembolüdür. Konrad susar; general konuşur. Bütün roman aslında uzun bir yüzleşme ve insanın kendi geçmişiyle diyaloğu gibidir.Konrad’ın suskunluğu ile generalin uzun monologları arasında derin bir sembolik denge vardır. Sessizlik bazen en gürültülü itiraftır.