easygo0
Kaşif
Cercas’ın dili akıcı ve merak uyandırıcı. Okuru sürekli bir “Ne olacak şimdi?” duygusuyla baş başa bırakıyor. Kitabı bitirdiğimde kendimi “Peki şimdi ne okudum ben?” hissiyle buldum. Tıpkı Saramago’nun Kopyalanmış Adam’ında olduğu gibi. Son zamanlarda göçmenliğin de etkisiyle “öteki olma” meselesi üzerine hem teorik hem de edebi okumalar yapıyorum. Kitap üzerine düşündükçe fark ettim ki Cercas’ın “kiracısı” dışarıdaki biri değil, içimizde yaşayan öteki bence. Bazen bastırdığımız, bazen de olmak isteyip olamadığımız yanımız. Rota’nın ayak bileğini burkması bana tesadüf gibi gelmedi. Günlük hayatın koşuşturması ve dış dünyaya odaklanma hali içinde, kendi içimizdeki ötekiyi görmek kolay olmuyor. Bazen durmak, yavaşlamak ve kendi düşüncelerimizle baş başa kalmak gerekiyor. Ancak o anda gizli kalan yanımız, bastırdığımız ya da göz ardı ettiğimiz öteki, varlığını hissettirebiliyor. Kitaptaki bu küçük kaza, tam da o farkındalığın başlangıcı gibi hissettirdi bana. @_sayfayolcusu_