basbusber
Kaşif
Çizimler çok güzel. Çocukların ilgisini çekebilecek şekilde rengarenk. Hem gerçekçi hem hayalperest. Ama hikaye için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Bir çocuk, dedesiyle birlikte denize balık tutmaya gider. Oltasına balık haricinde pek çok şey takılır. Ama buna mutsuz olmaz. Çünkü hayat karşısına, aradığı şeyleri başka bir surette çıkarır. Denizden çıkan müzik kutusu, dürbün ya da diğer eşyalar onu mutlu eder. Masal dünyası açısından oldukça romantik bir yaklaşım. Ancak gerçek dünyaya döndüğümüzde gerçekten öyle mi? Denizlerimiz acımasız bir şekilde kirletilirken, küçücük beyinlere bu durumu masallaştırmak ve güzellemek ne kadar doğru? Denizden çıkan çöpleri bu kadar romantize eden küçücük bir beyinden, büyüdüğünde denize çöp atmaması beklenebilir mi? Ve son bir soru: Çocuk kitabı yazarken bu tarz öğretilere dikkat edilmesi gerekmez mi?