Kerim BALABAN
Hezarfen
Hayata şükretmek için okunması gereken bir kitap. İnsanın okurken içi sıkıntı ile kaplanıyor. Romanı okurken yaşar bizi hiç şaşırtmıyor. Bir sonraki konuyu okuma esnasında tahmin edebiliyorsunuz.  Demek karısından, hatta oğlundan sonra geliyordu annesi? Demek ihmal edebiliyordu artık? Birden, camları, çerçeveleri, aynayı, karpuzlu lambayı filan parçalamak, kendini sokağa atıp onu, onları dünyaya rezil etmek geçti içinden. Annesini ihmal edebiliyordu ha? O hâle gelmiş miydi? O kadının sözüne böylesine kapılmış mıydı? (45)