Yüzücüler

Tuba Coşar

14.11.2025

Jule otsuka yüzücüler kitabını okudum; bana ilk bölümde sayıklamalar ancak tutarlı ve kolektif bir belekte eriyen birey, ikinci bölümde kızının aracılığıyla bölük pörçük anılarla hatıra/ hafızada anlatıcının gözü ile hastayı " insana dair sıradan olan ne varsa" tanıyoruz.Bu hatırlama bir yük gibi geliyor. Üçüncü bölümde bakım evinin kurumsallaşmış merhametsizlik insanı ne kadar iyi tanıdığı ve buna rağmen içinde merhamet barındırmayan bir ticari kuruluş olduğunu ve son olarak son bölümde varlığı, yokluğu ve kalanların pişmanlıkları anılarını okuyoruz.bellek hafıza ve hayatın acımasızlık...hatırlamaya yada unutuşun artık bir anlam ifade edemediği tuhaf boşluk. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş