İsmail Üzgör
Kaşif
Aldatmak, ihanetin yalnızca bir eylem değil, insanın kendine söylediği yalanlarla büyüyen bir iç parçalanma olduğunu anlatan güçlü bir roman. Altan, ilişkilerin görünmeyen çatlaklarını, arzuların gölgeye çektiği vicdanı ve gerçeğin er ya da geç kapıyı çalmasını incelikle işler. Hikâyede karakterler birbirlerini aldatırken aslında en büyük ihaneti kendi benliklerine yaparlar; romanın gerilimi de tam bu iç hesaplaşmadan doğar. Altan’ın dili keskin ama şiirseldir; duygu yoğunluğu bir melodrama dönüşmeden derinleşir. Karakter çözümlemeleri neredeyse klinik bir titizlikle yapılmış; her seçim, her sessizlik yeni bir anlam katmanı yaratır. Kurgu sade görünse de, duygusal gerilimin sürekli yükselmesi romanı sürükleyici kılar. Psikolojik çözümlemesi güçlü, cesur ve sarsıcı bir eser; aşkın, ihtirasın ve yalanın insanda açtığı yaraları ustalıkla görünür kılıyor.