Son ve İlk İnsanlar

Ayşegül Sesli

01.12.2025

Son ve İlk İnsanlar’da zaman elini ağırdan alıyor. Okudukça, insanlığın birbirine benzeyen ama aynı yerde durmayan yüzleri bir sis gibi açılıyor. Her sayfa, bugünün alışkanlıklarını bir anlığına uzağa taşıyıp çok daha geniş bir çizgiye yerleştiriyor insanı. Kitap ilerledikçe, insanın kendine baktığı yer de değişiyor; bazen tanıdık bir duyguya yaslanıyor, bazen hiç bilmediği bir uzaklığa. Bu mesafede birey sesini kaybediyor ama düşünce derinleşiyor.

Sepetim

Paylaş