hsabah
Üstat
Sabri “ Bey” ne güzel insansın ( senin herkese hitap ettiğin gibi) Nahif , sesi çıkmayan; arada bir de olsa lafın sözün hakkını veren, susan , ezilen (ömrü boyunca) başkalarının mutluluğu ile mutlu olan , sıkıntısı olana yardım eden bu dünyadan olmayan bir karakter. Böyle bir adam tanıdım mı ? Hayır. Tanımak ister miydim ? Evet. Ama onun bu durumuna sessiz kalmaz , muhakkak tepkimi koyardım. Abisinin de yaptığı gibi ama çare olmazdı çünkü onun kalbinden gelen öyle bir iyilik ve tarifi mümkün olmayan bir “şey” var ki kendini bile engelleyemezdi. İki korkusu fare ve balon… Hayatının travmaları ve kendini kaybettiği iki şey… Alçaltmaya çalıştıkça yükselen bir ruh! Hiç Sabri “Bey”in katil olduğu geldi mi kitap boyunca aklınıza,benim gelmedi . Harika bir eser…