Deniz Özbektürk
Hezarfen
Bu kitabı okurken en çok hissettiğim duygu sakinlik oldu. Ardıç tohumunun kendine ait bir yer arayışı, acele etmeyen ama kararlı bir yolculuk gibi ilerliyor. Büyük olaylar yok; tam tersine, doğanın kendi ritmi var. Bu yönüyle kitap, insana durup nefes almayı hatırlatıyor. Ardıç tohumu, yalnızca bir bitki değil; ait olma duygusunu arayan herkesin temsili gibi. Nereye kök salacağını bilmemek, yanlış yerde büyümekten korkmak ama yine de umudu kaybetmemek. Bu arayış çok sade anlatılıyor. Didaktik olmaya yaklaşsa da bunu rahatsız edici bir şekilde yapmıyor. Öğretmek istediklerini bağırarak değil, fısıldayarak anlatıyor. Ağaçlar, toprak ve doğa bilgisi hikâyenin içinde doğal bir şekilde yer alıyor. Çocuklar için farkında olmadan öğrenilen bir metin; yetişkinler içinse içsel bir durak. Kitabın mesajı şu: Herkes her yerde büyüyemez. Doğru yer, doğru zaman ve sabır gerekiyor. Bu da onu yalnızca bir çocuk kitabı olmaktan çıkarıp, her yaşa hitap eden küçük ama anlamlı bir hikâyeye dönüştürüyor.