Tavşan Dinledi

Deniz Özbektürk

24.12.2025

Bu kitabı okurken en çok şunu düşündüm: İnsan bazen çözüm değil, cümle bile duymak istemiyor. Sadece biri yanına otursun, susarak “buradayım” desin yeter. Tavşan Dinledi tam olarak bunu anlatıyor. Sessizliğin, acele etmeden beklemenin ve yargılamadan dinlemenin ne kadar iyileştirici olabileceğini… Taylor’ın etrafındaki herkes iyi niyetli ama fazlasıyla konuşkan. Oysa tavşan hiçbir şey yapmıyor gibi görünüyor; aslında en zor olanı yapıyor: müdahale etmiyor. Bu bana, insanın toparlanmak için bazen yalnızlığa ya da sessiz bir eşliğe ihtiyaç duyduğunu hatırlattı. (Senin de yorulduğunda yalnızlığın seni toparladığını söylemenle bu kitap çok örtüşüyor.) Kitap bittiğinde geriye şu duygu kalıyor: Anlaşıldığını hissetmek, her şeyin ilk adımı. Tavşan Dinledi, küçük bir çocuk kitabı gibi dursa da yetişkinlerin en çok unuttuğu şeyi fısıldıyor: Dinlemek, bazen en büyük destektir. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş