Hanife  Çetin
Kitapkurdu
Kitabı okurken sanki biri zihnimi açıp içindeki darmadağınık odaları tek tek topluyor gibi hissettim. Özellikle "mağara" ve "çarşı" metaforları, gün içinde yaşadığım o git-gelleri, kalabalıklar içindeki yalnızlığımı ve sonra eve kaçışımı o kadar net anlatıyor ki, hayatımda ilk defa biri beni gerçekten anlamış gibi hissettim.