Bonibom
Kaşif
Başı ve sonuyla okurda güçlü bir duygusal iz bırakan bir anlatı kuruyor. Açılıştaki atmosfer ve kapanıştaki bağlanma hissi, metnin en etkileyici tarafları. Aralarda yer alan hikâyeler bizden; tanıdık, yerli ve insana dair. Roman, yönünü büyük bir olay örgüsünden ziyade sürekli insan hikâyelerine çeviriyor; bu da ritmi zaman zaman düzleştiriyor. Son bölümlerde ise ağıtçı kadının taşıdığı duygusal yük, anlatının merkezine yerleşiyor ve metnin tonunu belirgin biçimde derinleştiriyor. Acı, bekleyiş ve kabulleniş iç içe geçerken, anlatım ağır ama sahici bir duygu alanı açıyor. Bu ağırlık, okuru zorlamaktan çok durdurup hissettirmeyi başarıyor. Finalde kurulan bu duygusal yoğunluk, romanın dağınık ilerleyişine anlam kazandırarak metni güçlü bir yerden kapatıyor. Ucunda Ölüm Var, okurla temas kurmayı bilen, duygusal hafızada yer eden bir roman olarak kalıyor.