Mehmet Seyit Ergül
Bilge
Algernon’a Çiçekler, bende en çok “kaçınılmaz adaletsizlik” duygusunu bıraktı. Charlie’nin hikâyesi, insan hayatının hızlandırılmış bir özeti gibiydi: öğrenmek, güçlenmek ve kaçınılmaz biçimde kaybetmek. Dilin ilerleme raporlarında değişmesi bu sonun en erken işaretiydi. Charlie hatırladıkça kendini kurdu, unuttukça sevgi silikleşti. Geride bırakmak istediği şey bilgi değil, Algernon’un mezarıydı. Alaya katlandı ama acınarak sevilmeyi reddetti; çünkü bazı ilişkiler “mış gibi” yaşanamayacak kadar değerlidir.