Serpil Kılıç
Üstat
Romanın en güçlü yanı, çocuk anlatıcının diliyle kurulan samimiyettir. Momo’nun saf ama derin bakışı, “onca yoksulluk varken” hayatta kalmanın sadece para meselesi olmadığını gösterir. Asıl yoksulluk; sevgisizlik, terk edilmişlik ve görülmeme hâlidir. Madam Rosa’nın bedeni gibi hafızası da yıpranmıştır; buna rağmen insan kalma direnci romanın vicdani merkezini oluşturur.Onca Yoksulluk Varken, edebiyatın en sessiz çığlıklarından biridir: Görmezden gelinen hayatların, yine de yaşamı savunabildiğinin kanıtı.