okurtuğba
Kaşif
Emanet Çocuk’u okurken beklediğim duygusal derinliği ne yazık ki bulamadım. Metnin bilinçli sadeliği, bende güçlü bir etki yaratmak yerine mesafeli ve eksik hissettirdi. Karakterlerle aramda bir bağ kurmakta zorlandım; anlatının suskunluğu zamanla anlamlı olmaktan çıkıp boşluk duygusuna dönüştü. Ben okur olarak, hikâyenin beni içine almasını, sarsmasını bekledim ama metin bu mesafeyi aşamadı. Az sözle çok şey anlatma çabası, benim için tamamlanmamış bir anlatıya dönüştü. Emanet Çocuk, bende iz bırakmak yerine yarım kalmışlık hissi uyandıran bir okuma oldu.