Önder Ercan
Üstat
Otorite okumaları kapsamında okuduğum bu kitap, İtalya Faşizmi bağlamında sistemin içindeki konumuyla Marcello üzerinden önemli bir sorgulama sunuyor. Düzenin vaat ettiği güvenlik ve konforun, bireyin düşünsel derinliğini ve vicdani sorumluluğunu nasıl askıya alabildiğini çarpıcı biçimde ortaya koyuyor. Metin, koşullar ne olursa olsun bir düzene ait olmanın bireyi nasıl iradesizleştirdiğini ve adım adım nasıl “düzenin adamı”na dönüştürdüğünü son derece başarılı bir şekilde yansıtıyor.