Bonibom
Kaşif
Gazap Üzümleri, derin ve sürükleyici bir roman beklentisiyle başladığım; ancak ilerledikçe bir karakter hikâyesinden çok Büyük Buhran döneminin toplumsal gerçekliğini anlatan bir metin olarak okuduğum bir eser oldu. Anlatı, edebi akıştan ziyade tarihsel bir tanıklık hissi yaratıyor. Bu nedenle sürükleyiciliği sınırlı kaldı ama hikaye ruhuma işledi. İnsanın sistem karşısında var olmaya çalışmasının ne kadar zor olduğu çok güçlü biçimde hissediliyor. Kötü niyetli yapılar içinde bir aileyi korumak neredeyse imkânsız; insanlar yalnızca yoksulla yüzleştirilmiyor, daha da zoru umutları törpülenmiş, onurları sınanmış olarak çaresiz kalıyor. Steinbeck, bireyi değil koşulları merkeze alarak okuru bir hikâyeden çok etik bir yüzleşmeye davet ediyor. Gazap Üzümleri, keyifle akan bir romandan ziyade ağır ama kalıcı bir iz bırakan bir metin.