Kübra Çelik
Kitapkurdu
Yangın Yılları, ruhumun üzerine külü henüz soğumamış bir kor gibi düştü. Ahmet Telli’nin mısraları arasında gezerken, kendimi bir şiir okuyor gibi değil de, barikatlar arasından sızan o isli ve dumanlı nefesi soluyormuş gibi hissettim. Telli, aşkı bir mevzi, ayrılığı ise müebbet bir sürgün gibi ilmek ilmek işlerken; aslında dışarıdaki yangından çok, içimizdeki o sönmek bilmeyen közü üflüyor. Sayfaları kapattığımda anladım ki; bu kitap, külleri arasında hala umut kırıntıları arayan yaralı bir kuşağın hem sessiz ağıtı hem de hiç bitmeyen o hürriyet şarkısıdır.