İnsanlığımı Yitirirken

ssinemcc

11.02.2026

Toplum. Kimse pek hayranı değil ama hepimiz, istesek de istemesek de, o büyük makinenin dişlileriyiz. Kitabın trajedisi de burada. Yozo’nun gözünden, kendini toplumdan hatta insanlıktan dışlanmış hisseden birini izliyoruz. Oysa Yozo sandığı kadar farklı değil. Dünyanın ondan beklediği rolleri kabulleniyor: sınıfın soytarısı oluyor, evleniyor, çocuk büyütüyor. “İnsan değilim” duygusunu ise alkol, fuhuş ve ahlaki savrulmalarla bastırmaya çalışıyor. Ama onun insanlıktan yoksunluk diye tanımladığı şey, aslında insan gibi görünmek için verdiği mücadele. Topluma uyma çabası zaten en insani hâlimiz değil mi? Hikâyeyi asıl trajik kılan, Yozo’nun kendini eşsiz bir yabancı sanması. Oysa o da hepimiz gibi ve muhtemelen en çok bundan nefret ederdi. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş