Derviş Kelamı

laedri88

01.03.2026

Yıllar sonra tekrar okudum. Zaman geçmiş, ben değişmiştim ve kitabın anlattıkları bu kez bambaşka bir yere, tam kalbime dokundu. Özellikle son 50 sayfada satırların arasında sık sık durup uzun uzun düşünme ihtiyacı hissettim; içimde bir yerlerde ağlama isteği, derin bir teslimiyet duygusu uyandırdı. Zira insan, ancak Yaratıcısını her daim yanı başında, nefesi kadar yakınında hissettiğinde o aradığı gerçek huzura kavuşabiliyor, kalbi tam anlamıyla mutmain oluyor. Şu telaşlı, bitmek bilmez hayat koşuşturmacasında ne yazık ki en çok unuttuğumuz O... Ama ne büyük bir lütuf ki, biz unutsak da O bizi hiç ama hiç unutmuyor. Dünyevi olan her şey gelip geçerken, herkes bizden geçse bile, şefkatiyle sarılıp sarmalanmaya en çok muhtaç olduğumuz o yüce Varlık, elini eteğini üzerimizden asla çekmiyor. Ruhunu dinlendirmek, telaşlara esir düşmüş kalbine nefes aldırmak ve unuttuğu o sonsuz şefkati yeniden hatırlamak isteyen herkesin hissede hissede okuması gereken, çok kıymetli bir eser. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş