laedri88
Üstat
Kitabı elime aldığımda, Osman'ın ağzından birazcık da Şebnem'in hikayesini okuma niyetim vardı. Sanırım bu konuda birazcık hayal kırıklığı yaşamış olabilirim. Elbette kitapta, Osman'ın hikayesini okuyacağımı biliyordum. Ancak bir insanın bu kadar kendisi odaklı yaşaması, dünyanın kendi etrafında döndüğüne emin olması beni biraz sinirlendirmiş olabilir. Öfkelendim Osman'a. İnsan kendi yaralarından, başkalarının yaralarını görememesi çok büyük bir zalimlik değil de nedir? "Aşk" etiketi altında sevdiğinden bihaber yaşamak, kendi dünyanda her şey yolundayken sevdiğinin dünyasında depremler olması akıl alır şey değil. Bir insan gerçekten seviyorsa "anda" "sevdiğiyle" beraber yaşar. Hemdem olur. Sevdiğinde kaybolur. Sevdiğinden bihaber yaşadığını iddia etmez. Velhasılı kelam, umduğumu bulamadım okuduğumdan. Belki de Osman'ın yaşananlardan haberi vardı ve ruhu karabasanlaştı. Bilemiyorum.