yusego
Kitapkurdu
“O” nasıl bir sondu öyle! Bütün olaylar hayatın doğal ahengi içinde ağır ağır akarken, 539 sayfa boyunca sakin bir akışla okuduğum romanın son sayfasına geldiğimde karşıma çıkan o vedalaşma satırları beni darmadağın etti. Şimdi o satırlar; geceleri rüyalarımda, gündüzleri ise zihnimin karanlık dehlizlerinde bir yağlı boya tablo gibi duruyor. Sanki silinmeyen bir iz bıraktılar. Neden böylesiniz siz, büyük romancılar? Hangi duyguları yaşadınız, hangi yaraları taşıdınız da bize böyle derin acılar ve güzellikler okutuyorsunuz? Yine de iyi ki varsınız. Çünkü bazı cümleler insanın kalbinde yıllarca yankılanacak kadar güçlü oluyor.