fatih-akkuş
Kitapkurdu
Uzun bir yorumu hak ediyor ama kısaca şunları demek istiyorum. Kitap aslında dışarıdan göründüğü gibi bir “kaçış” ya da “maceralı yolculuk” hikâyesi değil daha çok insanın kendi içinden kaçamayışının hikâyesi.Kitabı okurken en çok hissettiren şey şu: insan bazen hayatında olanlardan değil, onlara verdiği tepkilerden yoruluyor. Kitap sanki satır aralarında şunu söylüyor:bazı anlarda hayatta kalmanın yolu mücadele etmek değil,yön değiştirmek.Ama bunu fark etmek için insanın önce dibe doğru çekilmesi gerekiyor.Bu da kitabı psikolojik olarak biraz ağır yapıyor;çünkü karakterin yaşadığı şeyler sadece olay değil, içsel bir çözülme gibi. Benim en çok etkilendiğim şey ise kitabın umut konusunda net bir şey söylememesi.Okurdan bir cevap bekliyor gibi. “Her şey düzelir” gibi bir teselli yok, ama tamamen karanlık da değil.Daha çok şunu hissettiriyor: hayat bazen düzelmez, ama insan yine de yaşamaya devam eder.Ve belki de mesele, kontrol edemediğin akıntıya karşı nasıl bir tavır aldığın.