Kemal Dündar
Kafa yormayan, okurken sıkmayan son derece sade, sürükleyici bir kitap. Şahsen okurken dinlendiren dediğim türden bir kitap. Yazarın üslubu çok samimi ve tatlıydı, kendisinin erkek olmasına şaşırdım doğrusu. Özellikle ana karakterimize değinmek istiyorum, kendisi çok tatlı bir şekilde yansıtılmış; bedensel olarak arzu ettiği gibi değil, birtakım hayallerini geride bırakmış, pek birliktelik yaşamamış, bir bebeğini kaybetmiş, kocasına aşık, neşeli, sempatik, arzulu, iki çocuk annesi kendisi. Kocası tarafından bebeğinin kaybedilmesinden sorumlu tutulmasına çok üzüldüm, defalarca kez psikolojik şiddete maruz kalması... Tüm psikolojik şiddete, ilgisizliğe rağmen zorda olsa kendini toparlayıp kocasına hâlâ aşık kalıp evliliğini sürdürmesi, neşesini, hayat sevincini tekrar kazanması takdire şayan.