Veysiye Yavuz
Kitapkurdu
yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.” girişine sahip olan sadık hidayet eseri harika bir kitap. ilk sayfalar geçmek bilmezken, ne okuduğumu dahi anlayamazken fark ettim ki yazarın hissettiği duygu da tam olarak bu. kitabın çevirisini de yapan behçet necatigil hidayet için mutsuzluğunda ölümsüz mutluluğa erişmiş sayılı yazarlardan birisi diyor, kör baykuş’ta da ölse de kurtulsa, çektiği acılar nihayetlense diye bekliyorsunuz. son olarak bu kitap, bana çok güzel bir iran deyişi öğretmiştir; “çünkü ne malım var kadıya yedirecek, ne dinim var şeytana verecek.” (bkz: ne mal dârem ki divân behored, ne din dârem ki şeytan beberred)