SEVDAĞ
Kitapkurdu
Bilirsiniz ki ana babasının sevgiye doyuramadığı kimse, ebedi açtır. Kimsenin gücü onu doyurmaya yetmez. İşte bizim Seniha’mız da ana babasından dilendiği sevginin, hep el açıp eli boş kalan tarafında olmuş. Bunun sorumlusu olarak gördüğü abisi Halit’i ise ömür boyu kıskanacağı bir düşmana dönüştürmüş. Yaptığı ufak ayak oyunlarıyla onun mahvını görebilmeye ahdetmiş. Bu yolda çevirdiği türlü entrikalarla da, abisi yanında birçoklarının hazin sonunu getirmiş. Seniha’ya soracak olsak belki ‘Ben onların içinde, zaten bulunan kötülüğün, çıkmasına azcık yardım ettim’ diye kendini savunacaktır. Ama bizde diyelim ki, sana mı kaldı be ablam?