hanifi.ozbey
Kitapkurdu
kitap şu cümleyle son buluyor : “ Hiç de yere yıkılmış gibi hissetmedi ; ölüme mahkum değildi, yeniden kendini gerçekleştirmeye hevesliydi. Ne var ki bir daha hiç uyanmadı. Kalp durması.. Artık yoktu.. Varlığından azat edilmişti, bir hiçliğe giriyordu ve bunun farkında bile değildi. Tıpkı en başından beri korktuğu gibi…”<br />