byyasinkoc
Kitapkurdu
İstanbul’un yıkılmış, toz olmuş hâlini okumak; yok olan insanları düşünmek gerçekten ürperticiydi. Daha da sarsıcı olan ise hayatta kalanların duygularını kaybetmiş olmasıydı. Bu noktada ister istemez şunu sorguladım: Günümüzde insanlar zaten hissizleşmiş değil mi? Duyarsız, vicdan ve merhametten uzak bir insanlık… Bu da başka bir yok oluş biçimi. Kitap bir distopya sunarken, duygularını kaybetmeyen Arın karakteriyle umut ışığı da yakıyor. Leke’nin yolculuğu boyunca onun çaresizliğini, aldatılmışlığını ve kırgınlığını birebir hissettim. Okur olarak duyguyu bana geçirmeyi başaran bir anlatım var. Yazarın dili akıcı, sade ama etkili. Yeni kelimeler öğrenirken hiç yorulmadan sayfalar aktı gitti. Kitabı elimden bırakamadan okudum. İyi ki duygularım var dedirten bir eser.