55unal
Hezarfen
Kien, yirmi yıldır bu sesleri duymamıştı. Günlük gezintisine çıktığında her gün buradan geçerdi. Ama gurultuyu (güvercinlerin) okuduğu kitaplardan tanıyordu. (s:155) …Kendisini gördüğünde -kendini görmeye alışık değildi- içine büyük bir yalnızlık çöktü. Kalabalık arasına karışıp kendini yitirmeye karar verdi. Belki o zaman yüzünün ne denli yapayalnız olduğunu unutur ve belki etkinliklerini sürdürebilmenin bir yolunu bulurdu. (s:212)