​ExpectoPatronum
Kaşif
Nermin Yıldırım’ın kalemiyle bu kitap sayesinde tanıştım; yazarın dilini ve anlatımını gerçekten başarılı buldum. Ancak kurgu bazında beni ikilemde bırakan bir eser oldu. Öncelikle yolculuk temalı hikayelerden pek keyif almayan bir okur olarak, olay örgüsü beni içine çekmekte zorlandı. Karakterimiz Adalet’in sevilmeden büyümesi, sevginin ne olduğunu tam olarak kavrayamaması ve aşkı tam bulmuşken hayata veda etmesi okurken içimi burktu. Finalde kısmen huzura kavuşması teselli olsa da, hikaye genelinde bazı boşluklar hissettim. Özellikle Adalet’in muzdarip olduğu hastalığın ne olduğunun tam olarak netleşmemesi, karakterin yaşadığı güçlüğü somutlaştırmamı zorlaştırdı ve aklım sürekli kurtulduğu ölümcül hastalığın ne olduğuna takıldı ve kitaba odaklanamadım. Yazarın üslubunu sevsem de kurgudaki bu belirsizlikler ve yol hikayesinin durağanlığı nedeniyle beklentimin biraz altında kalan bir okuma süreciydi. Dil için okunabilir ancak kurgusal doygunluk arayanlar için yer yer eksik gelebilir.