ceydaaozeen
Kaşif
Hikayenin merkezindeki genç kızın bir anda “geri verilmesi”,insanın kendini ait hissettiği yerin ne kadar kırılgan olduğunu gösteriyor. Yazarın dili oldukça sade,bu durumda bir çok eleştiri almış fakat 14 yaşındaki bir çocuğun diliyle yazıldığını unutmamak gerek.Özellikle iki anne figürü arasındaki sessiz çatışma ve kızın kimlik arayışı uzun süre akılda kalıyor.Roman boyunca sevginin her zaman güven vermediğini,bazen insanı eksik görmek etkileyiciydi. Annelere kıyasla babaların da hayatlarını detaylı bilmek isterdim. Davranışlarının nedenleri bana göre çok yüzeysel kaldı. Özellikle yan karakterlerin geçmişleri daha ayrıntılı işlense hikayenin yarattığı kırılma çok daha güçlü olabilirmiş. Ayrıca en sinir olduğum yer; zaten ölecek bir karakter için (Vincenzo) böyle bir duygusal ya da fiziksel yakınlaşma yazılması şart mıydı? Ölmeseydi ve devam etseydi belki bu hikayenin altı doldurulabilir ya da anlaşılabilir kılınırdı ama bu şekilde olmadı bence bütün okuyucuları rahatsız etti.