BEYAZ MELEK NUR
Kitapkurdu
Duygu yüklü eseri sadece okumadım, karakterler ile yaşadım, yeri geldi güldüm, yeri geldi ağladım. Zerrin, Rojda ve Deniz ile yıllarca onların anılarına, hüzünlerine, mutluluklarına ve sırlarına eşlik ettim.   Rojda’nın hedefi ezilen kadınların haklarını korumak, onların iyi şartlarda yaşamasını sağlamak olması ne büyük bir mutluluk. Yaşamış olduğu bölgelerde halen kuma olayının devam etmesi, kadınlara yapılanlar, kadının değerinin olmayışı çok üzücü.Zerrin’in annesini eleştirirken ilerleyen yaşlarda annesinin kaderini yaşaması ve buna kendi için müdahale etmemesi ne kadar acıydı.Üç kız ile o yatılı okulda dört yıl süresince dostluğun önemini hep birlikte öğreniyoruz. Sonrasında kopmayan yıllarca süren dostlukları, birbirlerini düşündükleri için saklamış olduğu sırlar ve bazen ona zarar gelmesin ve üzülmesin diye söylemediklerimizin sonrasında onların canını daha da çok yakacağını bilememek... Tüm olanlardan sonra belkilerin, keşkelerin artık hiç önemi yoktu.