Kerim BALABAN
Hezarfen
Son öyküsünde yazarlığın farklı bir yönüne değiniyordu. Hele ben son öyküsüne bittim. Çoğu kitap okuyan insanın gözünde “ben bu kitabı yazabilir miydim? Günün birinde ben de böyle yazar olabilir miyim?” diyor insan. Son öyküde yazar olmanın kolay olmadığını bize net bir şekilde gösteriyor. Kitabı ilk okulda okumuştum. Uzun sürmüştü ve kopuk bir okumaydı. Ben bu kitaba yorum yazacağım ama kitapta önemli bulduğum kısımlar olmamış. Sonra evde kısa sürede tekrar okudum. Tam anlamıyla bayıldım ve acaba yoruma beğendiğim hangi kısmı koysam diye düşündüm.İlk kitabıymış. Şimdi de “Kitaplar, Prangalar ve Özgürlükler” kitabını sipariş vereceğim. “Oku da benim gibi ol,” diyebilene de rastlamadım. (119) İnsanlar yapabilecekleri ama keyiflerine düşkün oldukları için yapmaya yeltenmedikleri şeyleri yapan bir insan gördüklerinde överler. Koşulsuz inandıkları bir şeye karşı gerçekleşen bir eylem gördüklerin ise vermeyi ya da en azından “onun görüşü” deyip sessiz kalmayı yeğlerler. (120)