birol uzuner
Kaşif
Cengiz Aytmatov’un Cemile’si, zayıf bir hikâyeyi gereksiz ve bitmek bilmeyen bozkır betimlemeleriyle şişirerek okuyucunun sabrını zorlayan, ciddi bir anlatı şişkinliği örneğidir. Yazar, evli bir kadının sadakatsizliğini sorgusuzca “özgürlük” diye sunarken, diğer karakterleri de iradesiz ve tutarsız bir şekilde çizerek hem ahlaki hem edebi olarak sığ bir metin ortaya koymuştur. Sonuç olarak, duygusal derinlik vaadiyle başlayan eser, gereksiz uzatmalar ve tutarsız karakter dinamikleri yüzünden vasatın altında, hayal kırıklığı yaratan bir metne dönüşmüştür.