Sevgili Javier Mariascığım sana duyduğum büyük aşkı dağlara tepelere göklere haykırdım biliyorsun ama bu kitabını ne yapmalıyız bilemiyorum. Zaten senin yazdığın bir çocuk kitabının yayınlandığını duyduğumda “nasıl ya” gibi bir tepki vermiştim, kitabı okudum, sorum bâki. Mesela Saramago’nun, Calvino’nun yazdığı çocuk kitaplarını yadırgamıyorum çünkü onların şefkatli birer yanları olduğunu görebiliyorum, ama Marias gibi huysuz, karmaşık, bence çokça da karanlık bir adamdan nasıl bir çocuk kitabı çıkabileceğini bir türlü canlandıramamıştım kafamda.
Nitekim de çıkan şeyi de pek anlayabildiğimi söyleyemeyeceğim. Ormanda bir kutu bulan bir çocuğun öyküsü bu. Marina Seoane Pascual’ın çizimleri çok tatlı ama onun ötesinde bir şey söylemek zor zira hikâye fena halde havada kalıyor. Devamı mı var bilmiyorum, umarım vardır çünkü “ee” gibi bir duyguyla bitiriyor insan kitabı. Bir de tahmin ettiğim üzere Marias’ın yazdığı her şeyden farklı gerçekten. Yine aynı örnekten gideyim, Saramago’nun veya Calvino’nun çocuk kitaplarını okurken bu yazarların sevdiğim yönlerinin basitleştirilmiş hallerini, onların asıl edebiyatlarının izlerini bulabiliyorum ama burada durum öyle değil.
Neyse, okumuş olduk. Yıllardır beklediğimiz son Marias kitabı Tomas Nevinson artık bir an önce basılır umarım temennilerimi yineleyerek bitireyim.
