resul68
Kitapkurdu
Pavol Rankov’un eserinde dikkat çektiğin nokta gerçekten özgün: her bölümün sonunda yer alan kelimelerle oluşturulan cümle konsepti, alışılmışın dışında bir anlatım tekniği. Bu yöntem, metnin akışını farklı bir ritme sokarken okuru da aktif bir şekilde düşünmeye davet ediyor. Kafkaesk atmosferin yanında sade bir dil kullanması, romanın hem anlaşılır hem de düşündürücü olmasını sağlıyor. Özellikle hastane koridorlarının kokusu, doktor ziyaretleri ve sağlık sistemine dair gözlemler, anlatıya gerçekçi bir derinlik katıyor. 537 odalı klinik tasviri, insanın geçmişiyle yüzleştiği bir mekan olarak karşımıza çıkıyor. Burada anamnezle ilgilenen uluslararası başarıya sahip profesör figürü, hem bireysel hafızayı hem de toplumsal belleği sorgulatan bir metafor gibi işlenmiş. Rankov’un açık uçlu sonlara olan ustalığı, okurun zihninde roman bittikten sonra bile tartışmayı sürdürmesine imkan veriyor. Bu da eserin sürükleyiciliğini artıran en önemli unsurlardan biri.