M_KRMZRK
Hezarfen
alman yazar ırmgard keun tarafından yazılan roman. 18 yaşında bir genç kız olan doris'in hikayesi. taşradan çıkıp berlin'e giderek ünlü ve zengin bir oyuncu olmak isteyen doris'in kendisini şehrin karanlık ve kasvetli sokaklarında yapayalnız bulmasını hüzünle okudum. başlarda kendini çok seven ve kendine güvenen kızın; yaşadıklarının, kullanılmışlıklarının etkisi ile tüm özgüveninin yıkılışını içler acısı buldum. bana göre tanıştığı ve yanında yaşamaya başladığı ernst ile olan hikayesi doris'i büyüten, olgunlaştıran en mükemmel detaydı. sevgi emekti sözünü haklı çıkarttı. ayrıca onun için söylediği ve bana ilişkilerde ortak mizahın önemini hatırlatan şu söz muhteşemdi: "insan bir köşeye çekilip kendi kendine sessizce ağlayabilir tabii ama iki insan birlikte aynı şeye gülmüyor mu, dünyanın en harika hissi bu." kitap hakkında bakınırken, 1933 yılında nazi rejimi tarafından yasaklanmış ve mevcut tüm kopyaları imha edilmiş olduğunu öğrendim.