AYŞE  BAYRAKTAR ÇAKIR
Kaşif
“Yağmur ve Çocuk”, çocuklara yazılmış şiirlerden oluşsa da aslında sadece onlara değil; içindeki çocuğu unutmayan herkese sesleniyor. Sayfalar ilerledikçe kelimelerin sade ama derin bir ritimle aktığını hissediyorsunuz. Zorlamayan, öğretmeye çalışırken yormayan, aksine usulca kalbe dokunan bir dili var. En çok etkilendiğim tarafı doğanın şiirlerin merkezinde bu kadar canlı yer alması oldu. Yağmur sadece bir hava olayı değil; ağaçların nefesi, kuşların sesi, toprağın hikâyesi gibi. Ağaçlar, çiçekler, mantarlar… Hepsi birer “canlı karakter” gibi şiirlerin içinde yaşıyor. Bu da kitabı sadece okunur değil, hissedilir bir hale getiriyor. Cahit Kaya’nın dili gösterişsiz ama içten. Şiirler öğüt vermek için değil, fark ettirmek için yazılmış gibi. Bu da özellikle çocuk edebiyatında çok kıymetli bir denge. Benim için “Yağmur ve Çocuk”, sessiz ama uzun süre akılda kalan türden bir kitap oldu. Sayfayı kapattıktan sonra bile doğaya daha dikkatli bakma hissi bırakıyor.