EşeTopak
Üstat
Bahçıvan ve Ölüm, bir evladın babasına veda ederken tuttuğu sessiz bir yas defteri gibi. Gürültüsüz, gösterişsiz ama kalbe doğrudan dokunan bir anlatı. Ölüm burada ani bir son değil; yavaş yavaş yaklaşan, zamanı daraltan ve sevgiyi daha görünür kılan bir gerçeklik olarak karşımıza çıkıyor. Yazar, babasının hastalık sürecini anlatırken acıyı büyütmüyor; tam tersine sadeleştirerek derinleştiriyor. Bahçıvan figürü, sabrı, toprağa ve hayata olan bağlılığı simgelerken; ölüm bu düzenin kaçınılmaz misafiri oluyor. Okur, satırlar arasında hem vedaya hem de kabullenişe tanıklık ediyor. Kısa ama ağır bir kitap. Okuyup bitiriyorsunuz ama hissettirdikleri uzun süre sizinle kalıyor. Özellikle bir anne ya da baba kaybına dokunmuşsanız, bu kitap sessizce yanınıza oturuyor.