Özgür Ruh
Kaşif
Yazarlığın dışarıdan görünen yönünden çok, perde arkasındaki sessiz ve yorucu sürecini anlatan samimi bir metin okudum. Kitap, yazmayı romantik bir yetenek gösterisi olarak sunmak yerine sabır, disiplin, yalnızlık ve süreklilik gerektiren bir meslek olarak ele alıyor. En sevdiğim yönü, kesin kurallar koyan bir yazma kılavuzu olmamasıydı. Yazar, kendi çalışma düzenini, romanlarını nasıl oluşturduğunu, eleştirilerle ilişkisini ve uzun yıllar boyunca yazmayı nasıl sürdürdüğünü kişisel tecrübeleri üzerinden anlatıyor. Böylece okura “iyi bir yazar olmanın formülünü” vermek yerine, herkesin kendi yöntemini bulması gerektiğini hatırlatıyor. Bazı düşüncelerin farklı bölümlerde tekrarlandığı hissedilse de kitabın sade ve sohbet havasındaki anlatımı okumayı kolaylaştırıyor. Yazmak isteyenler kadar, yazının ardındaki görünmeyen emeği merak edenlerin de severek okuyabileceği ilham verici bir eser.