aygn.elif
Kaşif
Misafir, hafıza kaybıyla başlayan ama aslında insanın kendini, annesini ve çocukluğunu aradığı çok derin bir yolculuk. Nermin Yıldırım, ölümden çok yaşamı, vedadan çok kavuşmayı ve insanın kendine duyduğu merhameti anlatıyor. “Bazen konuştuğuyla, bazen sustuğuyla öldürür insan.” ve “Toprağın altı, üstü gibi değildi. Adildi.” gibi cümleler uzun süre aklımdan çıkmadı. Kitap boyunca hafıza, hatıralar ve affetmek üzerine öyle güçlü satırlar vardı ki sık sık durup düşündüm. Bitirdiğimde yalnızca bir roman okumamış, kendime doğru uzun bir yolculuğa çıkmış gibi hissettim. Altını çizmeye doyamadığım, unutamayacağım kitaplardan biri oldu.