Vuslat Kahraman
Üstat
Masumiyet Müzesi’ni beğenerek okudum ama bazı yönleriyle de eleştiriye açık buldum. Orhan Pamuk’un 1970’ler-80’ler İstanbul’unu anlatışı gerçekten güçlü; atmosfer, sınıf farkları ve dönem detayları başarılı. Aşkın zamanla saplantıya dönüşmesi de ilginç bir tema. Ancak kitabın büyük kısmı aynı ritmi tekrar ediyor. Kemal’in yıllarca süren ziyaretleri, eşya biriktirmesi ve iç monologları bir noktadan sonra yorucu hale geliyor. Tempo oldukça yavaş; okurken “bu kısım biraz uzadı” hissi oluşabiliyor. Ayrıca Kemal karakterinin tutumu zamanla rahatsız edici bir boyuta varıyor; aşk mı saplantı mı sorusu sürekli aklınızda kalıyor ve bu da okuma keyfini biraz gölgeliyor. Yine de Pamuk’un üslubu ve İstanbul betimlemeleri sayesinde bitirdim. Herkese tavsiye eder miyim emin değilim; sabır isteyen, uzun soluklu bir roman. Ama dönemin atmosferini ve bu tür takıntılı bir aşk anlatısını merak edenler için deneyebilir.